FORVIRRA

Eg må berre få det ut: Alle desse passorda, kodene, vent på svar du er nr 72 i køa, vi kan ringe deg oppatt (noko som aldri skjer)...gjer meg gal, kvar gong ein skal ta kontakt pr telefon med eit offentleg kontor eller ein bank.. 

Vil du prøve å treffe dei fysisk må du bestille time, elles har dei ope berre eitpar gongar i veka, i ca 2 timar. Men du kan få snakke med ein robot, som svarar i hytt og pine, alt ettersom den er programmert til. I mi vankunne trudde eg samfunnet hadde blitt enklare, men det har vorte fleirfoldige gongar verre. Er du for sein til å betale, vert det ekstra renter og renters rente, elles banken tek alt du eig. Det er ikkje rom for forklaring/diskusjon/kommunikasjon med ein banktilsett, les banksjef, no til dags. Her er det kun pengane som rår. Korleis har vi hamna her? Kva slags samfunn har vi, eller nokon over oss, skapt? Er det mogeleg å melde seg ut? Om du synest eg syter for mykje, so treng du ikkje lese.

κοινωνία/kinonia = samfunn

MOT UKJENT MÅL...

So pakkar eg sekken igjen og gjev meg ut på reise mot ukjent mål, slik eg gjorde det i 20-åra. Berre at den gongen var det spennande og lysbetont. Denne gongen er det ikkje. I ein alder av 72 år, slagramma og einsleg vert eg tvungen til å finne meg ein ny heimstad.  Banken har sørga for å ta frå meg alt eg eig. Eg hadde alt og miste alt...eg forstår enno ikkje korleis det har gått for seg. Det veit berre banksjefen som aldri kalla meg inn til møte, eller torde sjå meg i augene, men kort og kaldt sendte meg oppsigelse pr mail. Eg har prøvd å protestere, be om eit svar, men når ikkje fram.

NAV? Nei Nav kan ikkje hjelpe, seier dei. Ikkje skjønar eg her heller kvifor. Men lurer på, i mi "stygge" tankar, om grunnen kan vere at eg ikkje er flyktning? Framtida ser ikkje lys ut, men eg har ikkje noko val anna enn å satse på at lukka står meg bi, at eg finn ein stad eg kan slå meg til ro siste åra av levetida mi. 

φεύγω/fevgo= eg dreg/reiser

DENNE DAGEN

So var det denne dagen igjen...tenk at det har gått 4 år allereie sidan du forlet oss, Marit. Det kjennest enno som om det var igår. Eg ser deg enno klart framfor meg. Ser deg kome borti vegen, høyrer låtten din og stemma di. 

Vi vaks opp ilag, var mest som systre, delte sorger og gleder. Du rakk å bli mormor, og var so stolt, men fekk ikkje fylgje guten vidare.  Vi opplevde so mykje ilag og skulle ha hatt endå fleire opplevingar saman. Men slik blei det ikkje. Du klatra mange motbakkar, kom deg igjennom mange kriser. Pytt, pytt, berre å slenge det bak skuldra, sa du og gjekk modig vidare. Denne gongen klarte du  ikkje det..du tapte.  

Men minna lever og dei er mange, gode og lyse. Takk for at du har vore i livet mitt, Marit!   

Mνήμa/minima = minner

LENGE SIDAN

 ...Og det fekk eg merke no. Store vanskar med å logge meg på her, men fann det ut til slutt. Alt skal endrast på og dette nye KI/AI, forstår eg meg ikkje heilt på. Skal visst gjere ting enklare. Ikkje veit eg. Likar no best at ting er som det var. Ein treng jammen å ha "haudet" med seg iallfall. Vonar det held ei stund til. Men kanskje eg skal skaffe meg ein robot som svarar for meg? Det synest iallfall å bli meir og meir vanleg rundt om. Vanskelig å få i tale ein levande person, når ein ringer eit firma eller offentleg kontor. Trykk her og trykk der, eller vent på svar. Å vente på svar kan jammen ta tid. Men for å minne deg på at du ikkje er gløymd, men VIL få svar (ein gong), får du vite at du er nr 72 i køa. (Hold ut berre) Om du vil kan du faktisk bli oppringd, seier den venlege røysta i andre enden av "røret". Vi er takksame for det, for vi har faktisk litt anna å gjere enn å vente i ein telefon, og kanskje tilslutt gløymer kva ein egentleg ville spørje om også. Men dagen går og ingen ringer oppatt. 

Er det dette ein kallar lureri på høgt nivå? For på dei høge nivåa, har vi i det siste fått både høyre og oppleve maaaasse lureri. Eit ord er ikkje eit ord lenger, slik vi blei opplærde til, og trudde på, ein gong i tida. Nei no bør du vere ein meister i ord, vekkforklaringar og ikkje minst manipulering. Det blei ei anna tid, og den kom jammen fort. Når, korleis og kven  som har funne på alt dette nye, ja det lurer eg på....

κοροϊδεύεις/

koroidevis 
=lure/narre

GAMMALT OG NYTT

Eg ser på på gamle visne kvistar som må fjernast på rosebuskene og leitar etter avbitarsaksa. Den er vekke. Også andre verktøy er borte vekk. Brått huskar eg kvifor. Det var ikkje eg som hadde kjøpt dei, og innkjøpar har sjølvsagt teke med seg det han har kjøpt og betalt.  

So er det plenen. Det gyngar under føtene. Mjuk mose har overteke der det skulle gro grønt og saftigt gras. Klipparen? Den er også vekk. Mosen har fått gro fritt i over eitt år. 

Eg kikar på huset. Malinga flaknar. Aldersprosessen har teke til også der, som hjå eigar. At ingenting varer evig, er eit sanningens ord. Likevel kan enkelte ting få forlenga levetid, om det vert stelt...tildels også mennesket. 

Eg skjønar det må takast grep både på busker og plen. Angåande meg sjølv er vel tida snart ute...men det er ei tid for alt og ei fin tid har eg hatt, som har vore både god og innhaldsrik. Mi von er at det eg har "sådd" skal gi ein rikhaldig haust...

Παλιά και κενούλια/palia ke kenoulia= gammalt og nytt

ÅRSRAPPORT

Mimrekveld over året som er slutt. Hendingar på godt og vondt. Ei siste lenke som var meint å vere livsvarande, er broten. Det blei slik. Eit kjært familiemedlem omkom på tragisk vis. To gode firbeinte vener reiste til dei evige jaktmarkane. Vakkert bryllaup samt barnedåp, for eldste sonen, på solskinsøya, i juli. 

Nye bekjentskap har komt og forsvunne etter kortare eller lengre tid. To-tre har likevel vorte nære vener. Den eine veldig nær. Nyåret vil vise seg om det utviklar seg positivt eller avsluttast. 

Økonomien har vore utruleg krevjande og vil fortsatt bli det i nyåret også. Aldri har eg hatt inkassokrav før. Eit nytt bryllaup, samt barnedåp er fastsett i mai.

Eg ser fram til eit spennande år, nye utfordringar, men også gleder, vil eg tru. Men husk at mykje blir kva ein sjølv gjer det til og ligg i våre eigne hender. 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ/kali kronia = godt (nytt) år

GLEDER

 

Jau kvar dag har sine små og større gleder. Om eg bevegar meg utanfor heimen sine trygge murar, treff eg kjekke folk som smiler, helser, småpratar og tilmed tilbyr meg skyss, sidan eg for tida er billaus. Kor heldig eg er, tenkjer eg. 

Dernest gler eg meg over meldingar eg får, både med og uten bilder,  telefonprat og intressanne muntrande chattar på nett. 

 Dagane går jammen fort i mi sjølvvalde einsemd. Eg ler litt over han som prøvde lure meg. Heile historia enda med at eg fekk ei ny og kjekk veninne som også nesten blei lurt av same fyren. Vi har flira godt av dette i ettertid og sendte han tilmed ei takkemelding for at vi hadde blitt kjendt via han. Han svarte sjølvsagt ikkje, men hadde lese den, kunne vi sjå. So kven lurte kven her? 

χαρες και κοροιδα/hares ke koroida = gleder og lureri