torsdag 10. august 2017

HOBBYGARTNAREN

Han er ingen innemann. Utelivet, på alle vis, overalt, heile døgnet, i nord og sør, høver han best. Snømåking, fiske, vedhogst, plenklipp og ikkje minst, grave og plante i jorda, gir kanskje størst glede. Planteplanlegginga tek tidleg til. Frø vert innkjøpt frå sydlege strøk i stor optimisme og tru på at at alt vil gro, trass i sunnmørsk lunefullt klima. Drivhus er montert og godt tjora i ei lun krå bak ein
gedigen vedstabel. (Synnavinden fauk avgårde med det fyrste.) Her skal sydhavsfruktene florere. Melon, squash, tomat, agurk, paprika og ulike bønnesortar. Og han får til det meste med jamn vatning og gjødsling. Berre melonspirane uteblir med frukt, spede grøne blad som ikkje heilt trivast i framand jord. Han undrast svært, kvifor. I åkeren er potetkålen kjempehøg.
Sauegjødsel + kunstgjødsel har gjort susen. Lauk, salat og brokkoli lovar også godt. Raudbete og gulrot ser ut til å kvelast av vassarv, og uttynning er enno eit ukjendt begrep. Ingenting skal gå til spille. Til slutt går alt som ikkje tynnast, til spille. Pytt, pytt, det kjem ein ny vår med nye sjansar, dersom lærdomen frå fjoråret gjekk inn då...til den tid er ein ganske so sjølvforsynt med mykje sunt og godt frå eiga jord og er takksame for det.


Ο κηπουρος / o kyporos = gartnaren 

lørdag 24. juni 2017

JOMFRU MARIAS TÅRER


Somme menneske trår brått inn i livet ditt, når ein minst ventar det, set eit lite eller større merke, og forsvinn like brått ut att. Kvifor eg stoppa opp ved denne mannen, denne kvelden, veit eg ikkje. Vanlegvis styrer eg unna gateseljarar. Vi kom iallfall i prat, og Barba Fotis, synte seg å vere både lærd og språkkyndig. Ηadde klare meiningar om politikk, relegion og livet generelt. -Nordmenn og skandinavar er ulike europearar flest, meinte han. Dei liknar meir på grekarane. Venlegsinna og godhjarta!  Eg tykte det absolutt kunne diskuterast, men kjekt å høyre likevel. Mesteparten av tinga han selde laga han sjølv. Sidan oliventre står mitt hjarte nær, fall eg for eit armband med handsmidde og polerte perler av oliventre-ved. Eit anna perlearmband fanga også mi interesse, det likna hverken glas eller tre. Dette er jomfru Marias tårer, forkynte mannen. «Perlene» er frø frå ei busk som heiter nettopp det. Jomfru Marias tårer. Han hadde planta den utfor huset sitt. Legenden seier at ifrå Maria sine tårer ved Jesu kors, vaks denne vesle buska opp. -Aldri høyrt om, svarte eg tydeleg
skeptisk. Eg kjøpte det likevel. Eg likte historia. Tre-fire etniske greske som eg spurde, hadde heller ikkje høyrt om denne veksten. Ein person visste at namnet ofte blei brukt om liljekonvall. Litt googling gav svar. Barba Fotis hadde heilt rett. Ein slektning av planten, eller kanskje det er den same, kallast også Jobs tårer.
Begge armbanda blei varsamt polert med myrra olje, før han overrekte dei, og samstundes teikna han korset på handa mi, med same oljen. Må berre tilstå at eg kjende meg velsigna…

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ/TA DAKRIA TIS PANAGIAS = jomfru Marias tårer







torsdag 1. juni 2017

EKLE SNEGLAR

Eg hadde gledd meg til å gå barføtt på nyspira, vårgrønt gras, denne tidlege vårdagen. Gleda fekk ein brå slutt. Eg glei på noko glatt og sleipt, og det var ikkje siste isklumpen frå seinvinteren. Der eg låg på enden og fekk nærkontakt med saftigt, lysegrønt gras, oppdaga eg mildt sjokka at plenen var invadert av ekle, små brune sneglar. Akk, har dei kreka seg hit også no, mumla eg sur og sint for meg sjølv. Ja, det var vel berre eit tidsspørsmål, ettersom «alle» andre har dei. Etter å ha stabla meg på føtene att, innsåg eg at grep måtte takast. Utstyrt med hanskar og kjøken-papir gjekk eg til angrep. Dei var ikkje vanskelege å finne i det doggvåte graset. Ei heller stakk dei fort av når dei ensa fare. Eg fekk dermed samla ein heil hær av inngriparane.
Vårmorgonane er enno hustrige på våre kantar. Vedomnen var fyrt opp. Den fekk uvant påfyll denne morgonen. Men sant å seie so avgir ikkje kremerte sneglar den beste varmen. Dei fekk iallfall ein «lun» daude, om ein kan seie det slik. (Vonar berre ingen melder meg til dyrepolitiet, hysj..)


κακος χοχλιος/ kakos koklios = Ekle sneglar

tirsdag 16. mai 2017

MASSASJE I FERIEN

kretiske badestrender får ein ofte tilbod om asiatisk massasje. Dette er å fråråde, fordi desse personane manglar løyve og oljane som vert brukte er ukjende og tvilsame. Bruk derfor hotella sine lovlege terapautar. Ein av desse er bulgarske Dobrinka, godkjend refleksolog og nevroterapaut, med fleire års praksis på m.a. hotell i Rethymnon, Kreta. Ei dame med «hard klype», men grundig og seriøs, og det er sjølvsagt lov å protestere...Med eigen terapibenk bakpå ein gedigen motorsykkel, kjem ho gjerne på huset/hotellet der du bur. Men ein «køddar» ikkje med denne dama – ho sansar fort useriøse klientar. På fritida syslar ho med netthendt handarbeid, strikking, hekling og brodering. Ein rettvis, god person, etter mitt skjøn, som eg sterkt anbefalar. 

Tlf. +306944424548 (Hotellresepsjonen kan ringe for deg) 

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΕ ΜΑΣΑΖ/diakopes me massas = ferie med massasje

tirsdag 14. mars 2017

Oxygene - The Ocean

HAVET

Det kan velte innover oss i all si vrede. Gjere stor skade, gi oss uro og stor sorg. Det kan ligge flatt og spegle fagre fjell og glitrande tindar. Det gir oss mat, sælebot, trøyst og ro. Alle har vi eit forhold til havet og sjøen. Alle verdsdelar på planeten vår er omkransa av hav. Vi er alle avhengige av denne fantastiske, blå, uutforska delen av kloden. Havet tek - havet gir. So sant. Som barn lærde eg både å frykte og bli glad i sjøen, gjennom far min. Han kunne ikkje vore sjølivet forutan. Alle fisketurane, all den gode sjømaten han drog til lands. Ei trygg matauk, den tida, som eg ikkje sette pris på då. Ein sjølvfylgje at ein tur på sjøen gav fisk til middag!!  Havet var ein evig ressurs, som både gav mat og slukte alt, blei det sagt. Idag ser eg det annleis, og ikkje minst verdien av det som var, fordi sjøen er ingen sjølvfylgje til god mat lenger. Fisk og sjømat kan vere full av plastikk, høyrer vi. Havet er enno ein ressurs, om vi ikkje ser på blåmyra som ein drukningsplass for søpla vår. Vi må reinske det opp etter oss, om vi, og etterkomarane våre skal overleve på planeten vår

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΑΣ/ I falasa mas = havet vårt











tirsdag 10. januar 2017

Du skulle ikkje ligge der. Vi skulle ikkje stå her..22 år i livet, berre..
Kven bestemte dette? Korleis og kvifor blei det slik?
Mange spørsmål utan svar.
Kor tung ei sorg og felte tårer skal mennesket tole bere...
Livet er vakkert, ømtålegt, brutalt, turbullent, uskjønleg...men vi er "dømde" til  å leve det

Σκεφτομαι /skeftome = eg tenkjer